Sözlü ya da yazılı tarihin derinliklerinden bugüne  ulaşmış -halen de farklı kimliklerde uygulanmakta olan- okült bilimler, gizem örtüsü altında pek çok toplumları etkilemiştir. Esasında günümüz biliminin de temellerini oluşturan okültist uygulamalar, 20. yüzyılın pozitivist ve materyalist görüşlerine rağmen günümüzde hemen tüm ileri seviyeli bilim adamlarının (özellikle fizikçilerin) ilgi odağı haline gelmiştir.

Tüm manevi ekoller esas olarak şu ilkede bütünleşirler: “Görünen, görünmeyenin tezahürüdür.” Her şeyin kökenindeki temel hakikat budur. Bu ilkeden hareketle “görünen”den yola çıkarak, “görünmeyen” esas güce, ana sebebe doğru uzanmaya çalışmaktadırlar. Eflatun’un “idea”ları, Jung’un “arşetip”leri ve daha pek çokları bu görünmeyen ilkeleri ifade etmektedirler.

İnsanlık var oldu olalı eşyanın gerçek mahiyeti ve özü hakkında bir bilgiye, bir esasa ulaşabilmek için çabalayıp durmuştur. Aynı zamanda kendi hakkında da aynı arayışı sürdürmüştür. Çünki insan da bedeni itibarıyla eşyalar âlemine dâhil bir varlıktır. Ancak insanda bir başka yön mevcuttur ki, bu, eşyanın geçici süreçlerine tabi olmayıp ona hakim olan şuur sahibi bir varlık olmasıdır. İşte bu varlığa “ruh” ismi verilmiştir. Maddeyi kullanan, onu yeniden şekillendiren, dağıtan, toplayan ve canlılığı meydana getiren Ruh’un şuurlu etkisidir.

Eskilerin “beka” dedikleri süreklilik, nihai kozmik güç olan ruh enerjisi ile mümkün olabilmektedir. İşte bu yüzden “insan, eşyanın mahiyetini arıyorum derken, kendi gerçeği ile yüz yüze gelecektir”.

Temel hakikatler hiçbir zaman değişmemiştir ve değişmeyecektir. Nasıl ki henüz yeni keşfedebildiğimiz pek çok şey potansiyel olarak her zaman mevcutsa, keşfedeceklerimiz için de aynı şey geçerlidir. Öyleyse değişen nedir? Değişen ve gelişen insanın şuurudur, nüfuz edebilme yeteneğidir. Bu geliştikçe önümüzde yeni yeni imkanlar açılmakta ve ufkumuz, genişlediği oranda bizden uzaklaşarak kaybolmaktadır.

Bu durumda insanın ebedi faaliyeti, bilgi, bilgi uygulaması ve yeniden bilgi olacaktır.