İlim olmadan yeteneğin ne kıymeti var diyerek söze başlamak istiyoruz. Yetenek ya da Allah vergisi becerilerin: insan, giderek toplumun yararına kullanılabilmesi her şeyden önce bu yeteneklerin ehil ellerde işlenmesine bağlı değil midir?

Biz de böyle düşünüyoruz. Allah vergisi yeteneklerin, bu yetenekleri faydalı ve kullanılabilir kılacak bir eğitimden geçirilerek yaşama insanlara sunulması elzemdir.

Bu mana da medyumun çalışma prensiplerine başlarken ilmi işaret etmeği. İnsanı ve yasadığı kâinatı doğru anlayan kişiler olmaları gerektiğini bir ön koşul kabul ediyoruz.

İlmi tamamlayacak unsurun ise bu ilme işlerlik kazandıracak şartlar olmalı. Çok yetenekli ve bu konuda iyi eğitim almış birisinin, bütün bunları karşılayabilecek yasam biçiminde olmaması da mühim bir detay olarak dikkati çekmektedir. Nihayetinde temel kıstasın Allah inancı olduğunu söylemeye gerek yok sanırım. Bu nedenle Allah’ın emir yasaklarına harfiyen uymayan bir medyumun yeteneklerini sürdürebilmesine ya da bu yetenekleri müspet mana da kullanabilmesine imkân olmadığını söylemek doğru olacaktır.

Bütün bunların sonunda ahlak kavramının ciddiyetle ele alınması gerektiğini düşünüyoruz. Fakat zaten İslam terbiyesi almış bir medyumun bu mana da bir sorunu olacağını düşünmüyoruz. Unutulmamalıdır ki medyum sırrı keşfeden, bakım yaptıran insanların özelini görüp haberdar olan bir karakter, temelde üçüncü kişiyi işaret eden bir figürden ibarettir.

Bu nedenle yetenek sahibi, ilme vakıf (yıldızname, cifir, ebced, ledün ilmi,  havas vb) Allahın emir ve yasaklarına harfiyen riayet eden (namaz ve oruç’ la yasayan) sır tutabilen kimselere itimada edilebilir medyumlar olarak bakabiliyoruz.